Ik wil gewoon even bij je zijn. Gewoon even bij je op schoot kruipen. Samen Zijn. Met mijn oor in het kuiltje van jouw schouder. En mijn zij tegen jouw borst. Ik wil je hart voelen kloppen. Samen, met die van mij. Met jouw arm om mij heen. Geborgen. Veilig. En ik heb jou niet nodig. Jij mij ook niet. Samen zijn, kan jou en mij wel verrijken. Openen. Vrij maken. Samen zijn om zelf te staan. Om hier te zijn. In grootsheid. In alle kracht die ik ben. En ook in zachtheid. Misschien in kwetsbaarheid. Puur en helemaal volledig. Ben ik hier. Ik kruip graag even bij je op schoot. En niet omdat het moeilijk is, al lijkt het dat soms wel. Ik wil gewoon eventjes bij jou zijn. Om ook bij mij te zijn. En met je arm om mij heen, voel ik dat ik leef. Als aardse mens, soms gewoon even aangeraakt worden. En in echt contact zijn. Ik met jou, en jij met mij. In stilte samen. Samen krachtig. En als het me niet lukt om bij je op schoot te kruipen, ook dan wil ik gewoon bij je zijn. Jou voelen in de warmte van een knuffel. Of je hand op mijn schouder of een aai over mijn wang. Een blik in je ogen. Jij kijkt in die van mij. En ik zie je. Of even hand in hand, samen staan. Naast elkaar. En als het me weer lukt, dan kruip ik graag weer eventjes bij je op schoot. Met je arm om mij heen. Ik voel je warmte. En liefde. Mijn lichaam beweegt mee met je ademhaling. Met mijn ogen dicht, ben ik hier, bij jou. Bij mij. En als jij nu misschien bij mij wilt zijn, kruip je dan ook gewoon even bij mij op schoot? Met mijn arm om jou heen. Jouw hand in die van mij. Ik hou je vast. Voor altijd. En ik laat je gaan. Los. Vrij.
Senne Porte 